Prehistoria

W okresie prehistorycznym, po upadku zapór lodowcowych z Jeziora Missoula, ziemia, która miała stać się Portland, została zalana tym, co później stanie się Montaną. Te ogromne powodzie miały miejsce w ostatniej epoce lodowcowej i napełniły dolinę Willamette 300-400 stóp (91-122 m) wody.

Zanim amerykańscy kolonizatorzy zaczęli przybywać w latach 1800., ziemia była zamieszkana przez wiele stuleci przez dwie grupy rdzennej ludności Chinook - Multnomah i Clackamas. Ludzie Chinooka okupujący ziemię po raz pierwszy udokumentowali w 1805 roku Meriwether Lewis i William Clark. Przed osadnictwem europejskim dorzecze Portland w dolnej części rzeki Columbia i Willamette River było jednym z najbardziej zaludnionych regionów na wybrzeżu Pacyfiku.

Ustanowienie

Sąd Pioneer, 1886

mapa Portland 1890

Duża liczba pionierskich osadników zaczęła przybywać do doliny Willamette w latach 1830. przez szlak Oregon, choć życie pierwotnie skupiało się w pobliżu Oregon City. Na początku lat 1840. pojawiła się nowa osada 10 mil od ujścia rzeki Willamette, w połowie drogi między Oregon City a Fortem Vancouver. Ta wspólnota była początkowo określana mianem "Stumptown" i "The Clearing" z powodu wielu wyciętych drzew, które pozwoliły na jej wzrost. W 1843 r. William Overton dostrzegł potencjał w nowej osadzie, ale brakowało środków na złożenie oficjalnego roszczenia o grunty. Za 25 centów, Overton zgodził się podzielić połowę 640-akrowego (2,6 km) miejsca z Asa Lovejoy z Bostonu.

W 1845 r. Overton sprzedał pozostałą część roszczenia Francisowi W. Pettygrove z Portland w stanie Maine. Zarówno Pettygrove, jak i Lovejoy chciały zmienić nazwę "The Clearing" po swoich rodzinnych miastach (Lovejoy jest Bostonem, a Pettygrove's, Portland). Kontrowersja ta została rozstrzygnięta rzutem monetą, którą Pettygrove wygrał w serii dwóch na trzy rzuty, dostarczając Portland jego imiennika. Moneta użyta do tej decyzji, znana obecnie pod nazwą Portland Penny, jest prezentowana w siedzibie Oregon Historical Society. 8 lutego 1851 r., Portland miał ponad 800 mieszkańców, tartak parowy, hotel kajutowy i gazetę Weekly Oregonian. Poważny pożar przeszedł przez centrum w sierpniu 1873 r., niszcząc dwadzieścia przecznic po zachodniej stronie Willamette wzdłuż Yamhill i Morrison Ststreet, powodując szkody o wartości 1,3 miliona dolarów, co odpowiada dziś około 27,7 miliona dolarów. Do 1879 r. liczba ludności wzrosła do 17 500, a do 1890 r. wzrosła do 46 385. W 1888 roku miasto zbudowało pierwszy stalowy most zbudowany na zachodnim wybrzeżu. W 1889 roku żona Henry'ego Pittocka Georgiana założyła Towarzystwo Róży Portland. Ruch, aby uczynić Portland "Rose City" zaczął się, gdy miasto przygotowywało się do 1905. wystawy Lewisa i Clarka.

Dostęp Portland do Oceanu Spokojnego poprzez rzeki Willamette i Columbia, jak również łatwy dostęp do rolniczej doliny Tualatin poprzez "Great Plank Road" (szlak dzisiejszej trasy 26 USA), zapewniły pionierskiemu miastu przewagę nad innymi pobliskimi portami i bardzo szybko się rozwinął. Portland pozostawał głównym portem w północno-zachodniej części Pacyfiku przez większą część 19 wieku, aż do lat 1890., kiedy to port głębinowy Seattle był kolejowo połączony z resztą kontynentu, zapewniając szlak śródlądowy bez zdradliwej żeglugi nad rzeką Columbia. Miasto miało swoją własną Japonię, a przemysł drzewny stał się również znaczącą gospodarką, ze względu na dużą populację Douglas fir, zachodniego konopi, czerwonego cedaru i dużych liści klonowych.

nabrzeże Portland w 1898

The White Eagle Saloon (c) 1910), jednego z wielu w Portland, które uznało powiązania z nielegalnymi działaniami, takimi jak zawody hazardowe i prostytucja

Portland rozwinęło się na początku swojej historii jako twarde i tajne miasto portowe. Niektórzy historycy określili wczesne założenie miasta jako "naukę Nowej Anglii". kraniec ziemi dla wygnanego tarła wschodniej elity." W 1889 r. Oregończycy nazwali Portland "najbardziej brudnym miastem w północnych państwach", z powodu niehigienicznych kanałów i ścieków, a na przełomie 20 wieku uważano je za jedno z najbardziej niebezpiecznych miast portowych na świecie. W mieście znajdowała się duża liczba salonów, bordellos, gier hazardowych i boardinghouses, które były zamieszkane przez górników po Gorączce Złota w Kalifornii, a także mnóstwo żeglarzy przechodzących przez port. Na początku 20 wieku miasto straciło reputację "miasta trzeźwo graniczącego" i zyskało reputację, że jest brutalne i niebezpieczne.

Rozwój w 20. wieku

Burnside Street, 1937

W latach 1900-1930 liczba ludności miasta zwiększyła się trzykrotnie z prawie 100 000 do 301 815. W czasie II wojny światowej znajdowało się tam "centrum gromadzenia", z którego do obozów w głębi duszy wysłano do 3.676 osób pochodzenia japońskiego. Było to pierwsze amerykańskie miasto, w którym mieszkańcy tak donosili, a Pacific International Livestock Exposition działało od maja do 10 września 1942 r. przetwarzając ludzi z miasta, północnego Oregonu i centralnego Waszyngtonu. Generał John DeWitt nazwał miasto pierwszym "miastem wolnym od dżap na zachodnim wybrzeżu".

Jednocześnie w latach 1940. i 1950. Portland stał się ośrodkiem znanym z działalności przestępczej i przestępczości zorganizowanej. W 1957 r. magazyn Life opublikował artykuł opisujący historię miasta dotyczącą korupcji i przestępczości rządowej, a w szczególności wyścigów hazardowych i nielegalnych klubów nocnych. Artykuł, który skupił się na szefie kryminalnym Jimie Elkinsie, stał się podstawą fikcyjnego filmu o nazwie Portland Exposé (1957). Pomimo nasilenia działalności przestępczej w mieście, Portland doświadczyło gwałtownego wzrostu gospodarczego i przemysłowego w czasie II wojny światowej. Armator Henry J. Kaiser otrzymał kontrakty na budowę statków Liberty i eskorty lotniskowców, a także wybrał miejsca w Portland i Vancouver w Waszyngtonie na stocznie robocze. W tym czasie liczba ludności Portland wzrosła o ponad 150 000 osób, głównie przypisywanych zatrudnionym pracownikom.

W latach 1960. napływ hipisowskiej subkultury zaczął się zakorzeniać w mieście w następstwie burzliwej przeciwkulturowej sceny San Francisco. Miasto Crystal Ballroom stało się centrum kultury psychodelicznej miasta, powstały natomiast spółdzielnie spożywcze, media i radia finansowane przez słuchaczy. W tym czasie również rozwinęła się duża obecność działaczy społecznych, szczególnie w zakresie praw rdzennych Amerykanów, przyczyn środowiskowych i praw gejów. Do lat 1970. Portland ugruntował się jako postępowe miasto i doświadczył boomu gospodarczego przez większość dekady; spowolnienie rynku mieszkaniowego w 1979 r. spowodowało jednak znaczny spadek popytu na miejskie i państwowe gałęzie przemysłu drzewnego.

1990 do zaprezentowania

Widok z powietrza na Portland i jego mosty nad rzeką Willamette

W latach 1990. przemysł technologiczny zaczął pojawiać się w Portland, zwłaszcza dzięki zakładaniu firm takich jak Intel, które przyniosły ponad 10 miliardów dolarów inwestycji tylko w 1995 roku. Po 2000 r. w Portland odnotowano znaczny wzrost, przy czym w latach 2000-2014 liczba ludności wzrosła o ponad 90 000. Rosnąca obecność miasta w ramach leksykonu kulturalnego sprawiła, że stało się ono miastem popularnym dla młodych ludzi, a po raz drugi tylko w Louisville w Kentucky jako jedno z miast przyciągało i utrzymywało największą liczbę osób wykształconych w college'u w Stanach Zjednoczonych. W latach 2001-2012 produkt krajowy brutto Portland na osobę wzrósł o pięćdziesiąt procent, więcej niż jakiekolwiek inne miasto w kraju.

W 2020 r. miasto stało się punktem centralnym protestów w sprawie "Czarnego Życia", co doprowadziło do co najmniej jednej śmierci. Biuro Policji w Portland zostało ostro skrytykowane za to, co postrzegano jako niepotrzebnie gwałtowną reakcję na protesty. Wandalizm wywołany przez zamieszki spowodował wysłanie przez [Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego] nieoznaczonych wojsk federalnych, co doprowadziło do dalszej eskalacji przemocy.

Miasto zdobyło różnorodne przezwiska w całej swojej historii, choć najczęściej nazywane jest "Rose City" lub "The City of Roses", z których drugie jest nieoficjalnym przezwiskiem od 1888 r., a jego oficjalne przezwisko od 2003 r. Innym powszechnie używanym przezwiskiem miejscowych mieszkańców w codziennej mowie jest "PDX", czyli kod lotniska Portland International Airport. Inne pseudonimy to Bridgetown, Stumptown, Rip City, Soccer City, P-Town, Portlandia i bardziej zaskakujący Little Beirut.

Geologia

Portland leży na wymarłym polu wulkanicznym zwanym Boring Lava Field, nazwanym od pobliskiej sypialni Boring. Na Boring Lava Field znajduje się co najmniej 32 stożków, takich jak Mount Tabor, a jego centrum znajduje się w południowo-wschodniej Portland. Góra St. Helens, wysoce aktywny wulkan 50 mil (80 km) na północny wschód od miasta w stanie Waszyngton, jest łatwo widoczna w jasne dni i jest na tyle blisko, że po erupcji 18 maja 1980 r. opróżniła miasto popiołem wulkanicznym. Skały obszaru portlandzkiego mieszczą się w przedziale wiekowym od późnego eocenu do późniejszych lat.

Wiele płytkich, aktywnych linii awaryjnych przemierza obszar metropolitalny Portland. Wśród nich jest Uskok Portland Hills po zachodniej stronie miasta, a Uskok East Bank po wschodniej stronie. Według sondażu przeprowadzonego w 2017 r. kilka z tych usterek zostało scharakteryzowanych jako "prawdopodobnie bardziej niebezpieczne" niż strefa subdukcji Cascadia ze względu na ich bliskość do centrów zaludnienia, co może spowodować trzęsienia ziemi o sile 7 stopni. Do godnych uwagi trzęsień ziemi, które dotknęły obszar Portland w ostatniej historii, należą trzęsienie ziemi o sile 6,8 stopnia w skali Nisqually w 2001 r. oraz trzęsienie ziemi o sile 5,6 stopnia, które nawiedziło 25 marca 1993 r.

Według raportu z 2014 r. ponad 7.000 lokalizacji w rejonie Portland jest zagrożonych osunięciami ziemi i upłynnieniem gleby w przypadku poważnego trzęsienia ziemi, w tym znaczna część zachodniej strony miasta (np. Park Waszyngton) i części hrabstwa Clackamas.

Topografia

Portland znajduje się 60 mil (97 km) na wschód od Oceanu Spokojnego na północnym końcu najbardziej zaludnionego regionu Oregonu, Doliny Willamette. Śródmieście Portland położone jest nad brzegiem rzeki Willamette, która przepływa na północ przez centrum miasta i oddziela wschodnie i zachodnie dzielnice miasta. Mniej niż 10 mil (16 km) od centrum miasta rzeka Willamette przepływa do rzeki Columbia, czwartej pod względem wielkości rzeki w Stanach Zjednoczonych, która dzieli Oregon od stanu Waszyngton. Portland znajduje się około 100 mil (160 km) od Oceanu Spokojnego na Kolumbii.

Chociaż wiele śródmieścia Portland jest stosunkowo płaskich, podnóża Gór Tualatyńskich, nazywanych bardziej lokalnie "Wzgórzami Zachodnimi", przechodzą przez północno-zachodnie i południowo-zachodnie rejony miasta. Park Crest Rady na wysokości 1 073 stóp (327 m) jest często notowany jako najwyższy punkt w Portland, jednak najwyższy punkt w Portland znajduje się na odcinku NW Skyline Blvd na północ od dziedzictwa Willamette Stone. Najwyższym punktem na wschód od rzeki jest Mt. Tabor, wymarły wulkaniczny stożek, który wznosi się do 636 stóp (194 m). W pobliżu Powell Butte i Rocky Butte podnoszą się odpowiednio do 614 stóp (187 m) i 612 stóp (187 m). Na zachód od Gór Tualatyńskich leży Oregon Coast Range, a na wschodzie leży aktywny wulkaniczny Cascade Range. W jasnych czasach Mt. Hood i Mt. St. Helens dominują na horyzoncie, podczas gdy Mt. Adams i Mt. Rainier również widać w oddali.

Według Biura Spisu Stanów Zjednoczonych obszar miasta wynosi 145,09 mili kwadratowych (375,78 km2), z czego 133,43 mili kwadratowych (345,58 km²) to obszar lądowy, a 11,66 mili kwadratowych (30,20 km) to woda. Chociaż prawie cała Portland znajduje się w hrabstwie Multnomah, małe części miasta znajdują się w hrabstwach Clackamas i Washington, gdzie liczba ludności szacowana jest odpowiednio na 785 i 1 455.

Klimat

W Portland panuje ciepło-letni klimat śródziemnomorski (Köppen Csb) z chłodnymi i mętnymi zimami oraz ciepłymi i suchymi latami. Klimat ten charakteryzuje się przepełnieniem, mokrym i zmiennym stanem pogodowym jesienią, zimą i wiosną, ponieważ Portland leży na bezpośredniej drodze burzliwego zachodniego przepływu oraz łagodnego i suchego lata, kiedy wysokość pacyficzna osiąga najbardziej wysunięty na północ punkt w połowie lata. Spośród trzech najbardziej zaludnionych miast na północno-zachodnim Pacyfiku (Seattle, Vancouver, Kolumbia Brytyjska i Portland) Portland ma najcieplejszą średnią temperaturę, najwyższą liczbę godzin słońca oraz najniższe cale opadów deszczu i śniegu, chociaż miasto wciąż jest często przesłonięte w porównaniu z innymi miastami USA na tej samej szerokości geograficznej. Według klasyfikacji klimatycznej Köppena Portland należy do strefy umiarkowanej sucho-letniej (Csb). ze strefami Hardiness między 8b a 9a USDA Plant. Inne systemy klimatyczne, takie jak klasyfikacja klimatu Trewartha, mieszczą się w strefie oceanicznej (Do), podobnie jak większość krajów Pacyfiku, północno-zachodniej i zachodniej Europy.

Zimy są chłodne, pochmurne i deszczowe. Najzimniejszym miesiącem jest Grudzień ze średnią dzienną wysoką na poziomie 45.6 °F (7.6 °C), chociaż w ciągu dnia temperatura niska utrzymuje się zwykle na poziomie powyżej zamarznięcia o kilka stopni. Temperatury wieczorne spadają średnio do lub poniżej 33 nocy rocznie, ale bardzo rzadko do lub poniżej 18 °F (-8 °C). Wynosi zaledwie 2,1 dnia rocznie, kiedy wysoka temperatura w ciągu dnia nie wzrasta powyżej poziomu zamarzania. Najniższa zarejestrowana temperatura w ciągu dnia wynosiła -3 °F (-19 °C), 2 lutego 1950 r., podczas gdy najchłodniejsza odnotowana w ciągu dnia temperatura wynosiła 14 °F (-10 °C) 30 grudnia 1968 r. Przeciętny okres, w którym mogą wystąpić temperatury zamrażania, wynosi od listopada 15 r. do marca 19 r., co pozwala na okres wzrostu wynoszący 240 dni.

Roczny opad śniegu w Portland wynosi 4,3 cala (10,9 cm), co zwykle spada w okresie od grudnia do marca. Portland częściej niż na przedmieściach unika śniegu, częściowo ze względu na niską wysokość i efekt miejskiej wyspy ciepła. W okolicach poza centrum miasta, zwłaszcza w nieco wyższych wysokościach w pobliżu West Hills i Mount Tabor, może dochodzić do odkurzania śniegu, podczas gdy centrum w ogóle nie otrzymuje akumulacji. Miasto doświadczyło w przeszłości kilku dużych burz śniegu i lodów, a ekstremalne sumy osiągnęły 44,5 cala (113 cm) na lotnisku w latach 1949-50 i 60,9 cala (155 cm) w centrum w latach 1892-93.

Klimat Portland sprzyja rozwojowi róż. (Obraz: Międzynarodowy Ogród Testowy Rose)

Lato w Portland jest ciepłe, suche i słoneczne, choć słoneczna ciepła pogoda jest krótka od połowy czerwca do początku września. Miesiące czerwca, lipca, sierpnia i września odpowiadają za łączne opady wynoszące 4,49 cala (114 mm) - tylko 12% z 36,03 cala (915 mm) opadów, które występują w ciągu roku. Najcieplejszym miesiącem jest Sierpień, ze średnią wysoką temperaturą 81.1 °F (27.3 °C). Ze względu na swoje położenie w głębi lądu 70 mil (110 km) od wybrzeża, a także na charakter ochronny Oregon Coast Range do zachodu, lata w Portland są mniej podatne na umiarkowany wpływ położonego w pobliżu Oceanu Spokojnego. W rezultacie w mieście Portland rzadko dochodzi do fal upałów, przy czym temperatura wzrasta do 90 °F (32 °C) przez kilka dni. Jednakże temperatury osiągają lub przekraczają średnio 80 °F (27 °C) zaledwie 56 dni w roku, z czego 12 dni osiągnie 90 °F (32 °C) i tylko 1,4 dnia osiągnie 100 °F (38 °C). Najwięcej 90-stopniowych dni, jakie kiedykolwiek zarejestrowano w ciągu roku, to 31, co wydarzyło się niedawno w 2018 r. Najwyższa odnotowana temperatura wynosiła 107 °F (42 °C), 30 lipca 1965 r., a także 8 sierpnia i 10 1981 r. Najcieplejszy z zarejestrowanych w ciągu nocy był 74 °F (23 °C) w dniu 28 lipca 2009 r. Temperaturę 100 °F (38 °C) odnotowano we wszystkich pięciu miesiącach od maja do września.

Wiosna i upadek mogą powodować zmienne warunki pogodowe, w tym ciepłe fronty, które wysyłają temperatury przekraczające 80 °F (27 °C) i zimne zatrzaski, które obniżają temperatury dzienne do 40 °F (4-9 °C). Jednakże najczęstsze są długie odcinki dni przepełnienia rozpoczynające się w połowie jesieni i trwające do połowy wiosny. Deszcz często pada jako lekka dysza przez kilka kolejnych dni w danym czasie, co przyczynia się do średnio 155 dni przy wymiernych opadach (≥0,01 do 0,25 mm) rocznie. Temperatury osiągnęły 90 °F (32 °C) już w maju 3 r. i już w październiku 5 r., natomiast 80 °F (27 °C) osiągnięto już w kwietniu 1 r. i już w październiku 21 r. Ciężka pogoda, taka jak piorun i piorun, jest rzadka, a tornada są wyjątkowo rzadkie.

Pejzaż Portland wywodzi się w dużej mierze z wielu mostów, które rozciągają się na rzece Willamette w centrum miasta, z których kilka to historyczne zabytki, a Portland przez wiele dziesięcioleci nazywano się "Bridgetown". Trzy z najczęściej używanych mostów w centrum mają ponad 100 lat i są wyznaczane jako zabytkowe obiekty: Most Hawthorne (1910), Most Stalowy (1912) i Most Broadway (1913). Najnowszy most Portland w centrum miasta, Tilikum Crossing, otworzył się w 2015 r. i jest pierwszym nowym mostem, który rozciąga się na Willamette w Portland od otwarcia w 1973 r. dwupokładowego mostu Fremont.

Do innych mostów, które rozciągają się na rzekę Willamette w centrum miasta, należą Most Burnside, Most Ross Island (zbudowany w 1926 r.) oraz Most Marquam (zbudowany w 1966 r.). Do innych mostów poza obszarem śródmieścia należy most Sellwood (zbudowany w 2016 r.) na południu; i mostek św. Jana, gotycki mostek zawieszający, zbudowany w 1931 roku, na północ. Glenn L. Most Memoriał Jacksona i most międzystanowy zapewniają dostęp z Portland przez rzekę Columbia do stanu Waszyngton.

Panorama w centrum Portland. Most Hawthorne widziano z doku nad rzeką Willamette w pobliżu Muzeum Nauki i Przemysłu w Oregonie.

Panorama w centrum Portland wieczorem na tle Mount Hood, widziana z Pittock Mansion.

Willamette River przebiega przez centrum miasta, a Mount Tabor (centrum) wznosi się po wschodniej stronie miasta. Góra St. Helens (po lewej) i Góra Hood (po prawej stronie) są widoczne z wielu miejsc w mieście.

Dzielnice

Pięć poprzednich adresowanych sektorów Portland przed dodaniem Portland Południowego

Rzeka Willamette, która przepływa na północ przez centrum miasta, służy jako naturalna granica między Portland wschodnim i zachodnim. Gęstsza i wcześniej rozwinięta strona zachodnia rozciąga się na okrążenie Wzgórz Zachodnich, natomiast płaska strona wschodnia rozciąga się na około 180 przecznic, aż do spotkania się z przedmieściami Gresham. W 1891 r. skonsolidowano miasta Portland, Albina i East Portland, tworząc niespójne wzorce nazw i adresów ulic. Nie było niezwykłe powielanie nazwy ulicy w różnych miejscach. 2 września 1931 r. "Great Renumbering" podzieliła Portland na pięć "dzielnic ogólnych". Zmieniła również numery domów z 20 na 100 na blok i przyjęła jedną nazwę ulicy na siatce. Na przykład 200 blok na północ od Burnside to NW Davis Street lub NE Davis Street w całym mieście.

Ladd Carriage House, centrum Portland

Budynek Banku Narodowego Stanów Zjednoczonych, centrum Portland

Pięć poprzednich odcinków Portland, które były znane pod nazwą quadrants, mimo że było ich pięć, rozwinęło odrębne tożsamości, charakteryzujące się łagodnymi różnicami kulturowymi i przyjaznymi rywalami między ich mieszkańcami, zwłaszcza pomiędzy tymi, którzy mieszkają na wschód od Willamette River a zachód od rzeki. Sekcje adresowania Portland to North, Northwest, Northeast, South, Southeast i Southwest (w tym w centrum Portland). Rzeka Willamette dzieli miasto na wschód i zachód, podczas gdy ulica Burnside, która przebiega wzdłuż całego miasta, dzieli północ i południe. Północna Portland składa się z półwyspu Willamette i Columbia Rivers, przy czym N Williams Ave służy jako wschodnia granica. Wszystkie adresy i ulice w mieście są poprzedzone przez N, NW, NE, SW lub SE, z wyjątkiem Burnside Street, która jest poprzedzona literą W lub E. Począwszy od dnia 1 maja 2020 r., dawne adresy z przedrostkiem na południowym zachodzie z numerami domów na ulicach na wschodzie i zachodzie, prowadzące do zera, spadły z zera i przedrostka ulicy na wszystkich ulicach (włącznie z ulicami na północ-południe) przekształconych z południowego zachodu na południe. Na przykład: bieżący adres 246 S. California St. została zmieniona z 0246 SW California St. i obecny adres 4310 S. Macadam Ave. został przekonwertowany z 4310 SW Macadam Ave. od dnia 1 maja 2020 r.

Pearl District (po lewej) od Steel Bridge

Lloyd District z centrum Portland

Nowa sekcja adresowa South Portland została zatwierdzona przez Radę Miasta Portland w dniu 6 czerwca 2018 r. i jest ograniczona przez SW Naito Parkway SW View Point Terrace and Tryon Creek State Natural Area na zachód, SW Clay Street na północ i Clackamas County line na południe. Obejmuje ona gminy Lair Hill, Johns Landing i South Waterfront oraz Lewis & Clark College, a także obszar Riverdale nieposiadającego osobowości prawnej hrabstwa Multnomah na południe od limitów miasta Portland. [2] W 2018 r. miejskie Biuro Transportu sfinalizowało plan przejścia tej części Portland na South Portland, poczynając od 1 maja 2020 r., aby ograniczyć dezorientację wśród dyspozytorów 9-1-1 i usług dostawy. Wraz z wprowadzeniem Południowego Portland wszystkie sześć sektorów adresowania (N, NE, NW, S, SE i SW) jest obecnie oficjalnie znanych jako sektanci.

Dystrykt Pearl w północno-zachodniej Portland, który był w dużej mierze zajmowany przez magazyny, lekki przemysł i stocznie klasyfikacyjne kolei na początku do połowy 20 wieku, obecnie znajduje się w dużych galeriach sztuki, restauracjach i sklepach detalicznych i jest jednym z najbogatszych dzielnic w mieście. Obszary położone dalej na zachód od Pearl District to dzielnice znane jako Uptown i Nob Hill, jak również dzielnica Alphabet i 23. Ave. NW, główna ulica handlowa, na której znajdują się butiki odzieżowe i inne duże sklepy detaliczne, połączone z kawiarniami i restauracjami.

W północno-wschodniej Portland znajduje się dzielnica Lloyd, dystrykt Alberta Arts i dystrykt Hollywood.

Północna Portland jest w dużej mierze domowa i przemysłowa. Zawiera Kelley Point Park, najbardziej wysunięty na północ punkt miasta. Obejmuje ona również dzielnicę St. Johns, która jest historycznie jedną z najbardziej zróżnicowanych etnicznie i najbiedniejszych dzielnic w mieście.

Stare Miasto Chinatown jest obok Pearl District w Portland. W 2017 r. wskaźnik przestępczości był kilkakrotnie wyższy od średniej miejskiej. Ta dzielnica nazywana jest "rzędem poślizgowym Portland". Południowo-zachodnia Portland jest w dużej mierze domowa. Dzielnica śródmieścia, złożona z przedsiębiorstw handlowych, muzeów, drapaczy chmur i publicznych punktów orientacyjnych, stanowi niewielki obszar w południowo-zachodniej części adresowej. Strefa Portland South Waterfront rozwija się w gęstą dzielnicę sklepów, dominiów i mieszkań, zaczynając od połowy lat 2000. Rozwój w tej dziedzinie trwa. Teren jest obsługiwany przez Portland Streetcar, MAX Orange Line i cztery linie autobusowe TriMet. Ten były obszar przemysłowy siedział jako pole brunatne przed rozwojem w połowie lat 2000.

Południowo-wschodnia Portland jest w dużej mierze zamieszkały i składa się z kilku dzielnic, w tym dzielnicy Hawthorne, Belmont, Brooklyn i Mount Tabor. Reed College, prywatny uniwersytet sztuk wyzwolonych, założony w 1908 r., znajduje się w granicach południowo-wschodniej Portland, podobnie jak Mount Tabor, wulkaniczny krajobraz.

W spisie powszechnym z 2010 r. miasto było białe o 76,1% (444 254 osób), azjatyckie o 7,1% (41 448), czarno-afrykańskie o 6,3% (36,778), rdzennie o 1,0% (5,838), wyspiarskie o 0,5% (2,919), 4,7% należące do dwóch lub więcej grup rasowych (24,437) i 5,0% od innych ras (%). 9,4% stanowiły Latynoski lub Latynoski, z każdej rasy (54,840). Biali niepochodzący z Hiszpanii stanowią 72,2% całej populacji.

W 1940 r. ludność Portland w Ameryce Łacińskiej wynosiła około 2 000 osób i w dużej mierze składała się z pracowników kolei i ich rodzin. W czasie wojny, gdy budowano statek Liberty Ship, potrzeba robotników przyciągnęła do miasta wiele czerni. Nowy napływ czarnych osiedlił się w określonych dzielnicach, takich jak dzielnica Albina i Vanport. Powódź, która zniszczyła Vanport w maju 1948 r., zniszczyła jedyne zintegrowane sąsiedztwo, a napływ czarnych do północno-wschodniego kwadrantu miasta trwał. W latach 1960-tych, kiedy to lokalna Międzynarodowa Unia Longshore i Magazynu odmówiła reprezentowania podmiotów zajmujących się zbożem, od kiedy niektóre były czarne, w r. opisywano "lily-white" rasowy mix Portland.

Na poziomie 6,3% populacja Portland w Ameryce Afrykańskiej jest trzykrotnie większa od średniej państwowej. W Portland mieszka ponad dwie trzecie mieszkańców Oregonu w Ameryce Afrykańskiej. Według spisu powszechnego z 2000 r. trzy szkoły średnie (Cleveland, Lincoln i Wilson) miały ponad 70% białego, co odzwierciedlało ogólną liczbę ludności, podczas gdy liceum Jeffersona było w 87% niebiałe. Pozostałe sześć szkół ma większą liczbę niebiałych, w tym czarnych i azjatyckich. Studenci hiszpańscy średnio od 3,3% w Wilson do 31% w Roosevelt.

Wykres pokazujący wzrost liczby ludności miasta w latach 1850-2010

Mieszkańcy Portland określani wyłącznie jako Amerykanie pochodzenia azjatyckiego stanowią 7,1% ludności; dodatkowe 1,8% stanowi część dziedzictwa azjatyckiego. Wietnamscy Amerykanie stanowią 2,2% ludności Portland i stanowią największą azjatycką grupę etniczną w mieście, a następnie Chińczycy (1,7%), Filipińczycy (0,6%), Japończycy (0,5%), Koreańczycy (0,4%), Laotańczycy (0,4%), Hmong (0,2%) i Kambodżanie (0,1%). Mała populacja Iu Mien mieszka w Portland. Portland ma dwa Chinatowns, z New Chinatown wzdłuż SE 82nd Avenue z chińskimi supermarketami, domami makarowymi w stylu Hongkongu, dim sum oraz wietnamskimi restauracjami phở.

Portland ma jedną z największych wietnamskich populacji w Ameryce na jednego mieszkańca, a jego mieszkańcy zamieszkują około 12 000 Wietnamczyków. Według danych statystycznych w Portland jest ponad 4 500 wysp Pacyfiku, co stanowi 0,7% ludności miasta. W Portland istnieje wspólnota toganska, która przybyła na ten obszar w latach 1970., a Tonganie i wyspy Pacyfiku jako całość są jedną z najszybciej rozwijających się grup etnicznych w Portland.

Mapa rozkładu rasowego w Portland, 2010 U.S. Census. Każda kropka reprezentuje 25 osób, zgodnie z następującym kodem koloru: Biały, czarny, azjatycki, hiszpański lub inny (żółty).

Populacja Portland była i pozostaje głównie biała. W 1940 r. białe stanowiły ponad 98% ludności miasta. W 2009 r. w Portland odnotowano piąty najwyższy odsetek białych mieszkańców spośród 40 największych amerykańskich obszarów metropolitalnych. Największy odsetek białych mieszkańców znajduje się w sondażu przeprowadzonym w 2007 r. wśród 40 największych miast w Stanach Zjednoczonych. Niektórzy uczeni zauważyli, że cały Północno-Zachodni Pacyfik jest "jednym z ostatnich kaukaskich bastionów Stanów Zjednoczonych". Chociaż różnorodność Portland była historycznie porównywalna z metrem Seattle i Salt Lake City, obszary te uległy większej różnorodności pod koniec lat 1990. i 2000. Portland nie tylko pozostaje biały, ale migracja do Portland jest nieproporcjonalnie biała.

Terytorium Oregońskie zakazało osiedli w Ameryce Afrykańskiej w 1849 roku. W 19 wieku niektóre przepisy zezwalały na imigrację chińskich robotników, ale zabroniły im posiadania majątku lub sprowadzania rodzin. Na początku lat 1920. nastąpił szybki wzrost Ku Klux Klan, który stał się bardzo wpływowy w polityce Oregońskiej, czego kulminacją był wybór Waltera M. Pierce'a na gubernatora.

Największy napływ populacji mniejszościowych miał miejsce podczas II wojny światowej, ponieważ liczba ludności Ameryki Afrykańskiej wzrosła o 10% w wyniku prac wojennych. Po II wojnie światowej powódź w Vanport w 1948 roku wyparła wielu Amerykanów afrykańskich. Podczas przesiedlenia, wytyczenie kierowało wysiedleńców z osady wojennej do sąsiedniego Albanii. Tam i gdzie indziej w Portland doświadczyli wrogości policji, braku zatrudnienia i dyskryminacji kredytów hipotecznych, co doprowadziło do tego, że połowa czarnej ludności wyjeżdża po wojnie.

W latach 1980. i 1990. w Portland kwitły radykalne grupy skinhead. W 1988 r. Mulugeta Seraw, etiopski imigrant, został zabity przez trzech skinheadów. Reakcja na jego zabójstwo polegała na serii wieców, kampanii, organizacji non-profit i imprez mających na celu zajęcie się historią rasową Portland, co doprowadziło do tego, że miasto uważane jest za znacznie bardziej tolerancyjne niż w 1988 r. za śmierć Seraw.

Gospodarstwa domowe

Od 2010 r. w mieście mieszkało 583 776 osób, zorganizowanych w 235 508 gospodarstw domowych. Gęstość zaludnienia wynosiła 4 375,2 osób na kilometr kwadratowy. Było 265 439 mieszkań o średniej gęstości 1989,4 na kilometr kwadratowy (1 236,3/km²). Wzrost liczby ludności w Portland wzrósł o 10,3% w latach 2000-2010. Wzrost liczby ludności na obszarze metropolitalnym Portland przekroczył średnią krajową w ciągu ostatniej dekady i oczekuje się, że będzie on kontynuowany przez następne 50 lat.

Spośród 223 737 gospodarstw domowych 24,5% miało dzieci w wieku poniżej 18 lat, 38,1% stanowiły pary małżeńskie żyjące razem, 10,8% miało gospodarstwo domowe bez męża, a 47,1% nie było rodzinami. 34,6% wszystkich gospodarstw domowych stanowiły osoby indywidualne, a 9% osób mieszkało samotnie w wieku 65 lat lub starszym. Średni rozmiar gospodarstwa domowego wynosił 2,3, a średni rozmiar rodziny wynosił 3. Rozkład wiekowy wynosił 21,1% w wieku poniżej 18 lat, 10,3% w wieku od 18 do 24 lat, 34,7% w wieku od 25 do 44 lat, 22,4% w wieku od 45 do 64 lat oraz 11,6% w wieku 65 lat lub starszym. Mediana wieku wynosiła 35 lat. Na każde 100 samic było 97,8 samca. Na każde 100 samic w wieku 18 lat i więcej było 95,9 samca.

Mediana dochodu gospodarstwa domowego w mieście wynosiła 40 146 dolarów, a średni dochód dla rodziny wynosił 50 271 dolarów. W przypadku samców średni dochód wyniósł 35 279 USD, a w przypadku samic 29 344 USD. Dochód na mieszkańca dla miasta wynosił 22 643 dolarów. 13,1% ludności i 8,5% rodzin było poniżej progu ubóstwa. Spośród całej populacji 15,7% osób poniżej 18. roku życia i 10,4% spośród 65. roku życia żyło poniżej progu ubóstwa. Obecnie nie są dostępne dane liczbowe określające poziom dochodów w oparciu o rasę. Według Stowarzyszenia Języków Współczesnych, w 2010 r. 80,9% (539,885) procent mieszkańców Multnomah w wieku 5 lat mówiło po angielsku jako języku podstawowym w domu. 8,1% ludności mówiło po hiszpańsku (54,036), z wietnamskimi 1,9%, rosyjskimi 1,5%.

Społeczne

Kościół św. Michała Archanioła w centrum miasta

Na obszarze metropolitalnym Portland od końca 20. i 21. wieku liczebność LGBT była w przeszłości znacząca. W 2015 r. metro miejskie miało drugi najwyższy odsetek mieszkańców LGBT w Stanach Zjednoczonych, a 5,4% mieszkańców uznało za gejów, lesbijek, biseksualistów lub transseksualistów, za drugich tylko w San Francisco. W 2006 r. odnotowano, że w kraju jest siódma co do wielkości populacja LGBT, a 8,8% mieszkańców określało ją jako geja, lesbijkę lub biseksualistę, a w kraju czwarta pozycja metra wynosiła 6,1%. Miasto zorganizowało pierwszy festiwal dumy w 1975 r. w Portland State University.

Portland jest najsłabiej religijnym miastem w Stanach Zjednoczonych, gdzie ponad 42% mieszkańców określa się jako religijnie "niestowarzyszone", jak wynika z niepartyjnego i niedochodowego amerykańskiego Atlasu Wartości Public Religion Research Institute.

Bezdomność

Obozy namiotowe ustawione na chodniku w dzielnicy Lloyd District.

Bezdomność jest ważnym problemem w Portland. Sondaż przeprowadzony przez biuro budżetowe miasta wykazał, że bezdomność jest największym problemem. W latach 2013-2018 liczba wezwań do 911 w odniesieniu do "osób niechcianych" znacznie wzrosła, a policja coraz częściej boryka się z problemem bezdomności i chorób psychicznych. Pociąga to za sobą negatywne skutki dla poczucia bezpieczeństwa wśród odwiedzających, a mieszkańcy i właściciele firm. Mimo że liczba bezdomnych usług i schronisk wzrosła, od 2020 r. bezdomność jest uznawana za nierozwiązany problem w Portland.

Lokalizacja Portland jest korzystna dla kilku branż. Stosunkowo niskie koszty energii, dostępne zasoby, międzystanowe północ-południe i wschód-zachód, międzynarodowe terminale lotnicze, duże obiekty żeglugi morskiej oraz międzykontynentalne linie kolejowe na zachodnim wybrzeżu to korzyści ekonomiczne.

Adidas ma swoją siedzibę w Ameryce Północnej w sąsiedztwie Overlook

Samo miejskie terminale morskie obsługują ponad 13 milionów ton ładunku rocznie, a port znajduje się w jednym z największych handlowych suchych doków w kraju. Port Portland jest trzecim największym eksportowym portem tonażowym na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, a jego wysokość wynosi około 80 mil (130 km), co stanowi największy port słodkowodny. Portland jest największym dostawcą pszenicy w Stanach Zjednoczonych i jest drugim co do wielkości portem pszenicy na świecie.

Historia przemysłu stalowego w Portland jest wcześniejsza niż II wojna światowa. Do lat 1950. przemysł stalowy stał się branżą numer jeden dla zatrudnienia w mieście. Przemysł stalowy rozwija się w tym regionie, gdzie Schnitzer Steel Industries, czołowa firma produkująca stal, w 2003 r. wysyłała do Azji rekordowe 1,15 miliarda ton złomu. Do innych przedsiębiorstw przemysłu ciężkiego należą ESCO Corporation i Oregon Steel Mills.

Technologia jest głównym elementem gospodarki miasta, w którym ponad 1 200 firm technologicznych istnieje w metrze. Ta duża gęstość firm technologicznych doprowadziła do użycia pseudonimu Las Krzemowy do opisania obszaru Portland, odniesienia do obfitości drzew w regionie oraz regionu Doliny Krzemowej w Północnej Kalifornii. W regionie tym znajdują się również obiekty dla firm programistycznych i firm startujących online, niektóre wspierane przez lokalne organizacje finansujące zalążki i inkubatory przedsiębiorczości. Producent podzespołów komputerowych Intel jest największym pracodawcą w regionie Portland, oferującym pracę ponad 15 000 osobom, z kilkoma kampusami na zachód od Portland w mieście Hillsboro.

Obszar metra Portland stał się klastrem biznesowym dla producentów sprzętu sportowego i obuwniczego. Obszar jest domem dla światowej, północnoamerykańskiej lub amerykańskiej siedziby Nike, Adidas, Columbia Sportswear, LaCrosse Footwear, Dr Martens, Li-Ning, Keen i Hi-Tec Sports. Merrell, Amer Sports i Under Armor mają studia projektowe i lokalne biura w Portland. Precyzyjne CastParts z siedzibą w Portland to jedna z dwóch firm z siedzibą w Oregonie, druga Nike. Do innych godnych uwagi przedsiębiorstw z siedzibą w Portland należy studio animacji filmowych Laika; producent samochodów dostawczych Daimler Trucks w Ameryce Północnej; firma reklamowa Wieden+Kennedy; bankierów Umpqua Holdings; i sprzedawcy detaliczni Fred Meyer, New Seasons Market, KinderCare Learning Centrters i Storables.

Browary są kolejnym ważnym przemysłem w Portland, w którym od grudnia 2018 r. znajduje się 139 browarów/mikrobrowarów, 7. najbardziej w kraju. Ponadto miasto szczyci się solidną kulturą kawy, która obecnie konkuruje z Seattle i gospodarzy ponad 20 mistrzostw.

Mieszkalnictwo

W 2016 r. ceny mieszkań w Portland rosły szybciej niż w jakimkolwiek innym mieście USA. Koszty wynajmu mieszkania w Portland, zgłoszone w listopadzie 2019 r., wyniosły 1 337 dolarów za dwie sypialnie i 1 133 dolarów za jedną sypialnię.

W 2017 r. projektanci zaprojektowali dodatkowe 6 500 mieszkań, które zostaną wybudowane w Portland Metro Area w przyszłym roku. Jednak od grudnia 2019 r. liczba domów dostępnych do wynajęcia lub zakupu w Portland nadal spada. W ciągu ostatniego roku ceny mieszkań w Portland wzrosły o 2,5%. Ceny mieszkań w Portland nadal rosną, średnia cena wzrosła z 391 400 USD w listopadzie 2018 r. do 415 000 USD w listopadzie 2019 r. W Portland nastąpił wzrost liczby osób spoza państwa, co wpływa na dostępność mieszkań. Ze względu na zapotrzebowanie na przystępne cenowo mieszkania i napływ nowych mieszkańców, w latach 20. i 30. więcej Portlandczyków nadal mieszka w domach rodziców.

Muzyka, film i sztuki widowiskowe

Symfonia Sagebrush, wczesne wcielenie Filharmonii Młodzieżowej Portland, występującej w Burns c. 1916

Portland jest domem dla wielu instytucji zajmujących się sztuką klasyczną, w tym Portland Opera, Oregon Symphony oraz Portland Youth Philharmonic; ta ostatnia, założona w 1924 roku, była pierwszą orkiestrą młodzieżową założoną w Stanach Zjednoczonych. Miasto jest również domem dla kilku teatrów i instytucji artystycznych, w tym teatru baletowego Oregon, teatru dziecięcego Northwest Children's Theater, scenariusza centrum Portland Center Stage, teatru artystów, teatru cudów i teatru radości.

W 2013 r. Guardian nazwał miejską scenę muzyczną jedną z "najbardziej tętniących życiem" w Stanach Zjednoczonych. Portland jest domem dla słynnych zespołów takich jak Kingsmen i Paul Revere & Raiders, które są znane ze skojarzeń z piosenką "Louie Louie" (1963). Inne powszechnie znane grupy muzyczne to: Dandy Warhols, Quarterflash, Everclear, Pink Martini, uściski, Sleater-Kinney, Shins, Blitzen Trapper, grubiarze i późny Elliott Smith. W latach 1980. miasto było domem dla burgeoning punk scena, która obejmowała zespoły takie jak Wipers i Dead Moon. Miasto, które teraz rozbiło Satyricon, było miejscem, gdzie Nirvana frontman Kurt Cobain po raz pierwszy spotkał się z przyszłą żoną i Hole frontwoman Courtney Love w 1990 roku. Miłość była wtedy rezydentem Portland i rozpoczęła kilka zespołów z Kat Bjelland, później z Babes w Toyland. Nagradzana w wielu Grammach artystka jazzowa Esperanza Spalding pochodzi z Portland i w młodym wieku występowała w Izbie Muzycznej Oregonu.

W Portland nakręcono szeroki wachlarz filmów, od różnych, niezależnych elementów po duże, budżetowe produkcje. Reżyser Gus Van Sant nakręcił i nakręcił wiele swoich filmów w mieście. Miasto jest również prezentowane w różnych programach telewizyjnych, zwłaszcza w serialu komediowym IFC szkic komediowy Portlandia. Seria, trwająca osiem sezonów w latach 2011-2018, została nakręcona na miejscu w Portland i usatysfakcjonowała miasto jako ośrodek polityki liberalnej, żywności ekologicznej, alternatywnego stylu życia i antyprzedsiębiorczości. Długotrwały program MTV The Real World został również nakręcony w Portland na 29. sezon programu: Prawdziwy świat: Portland premierował na MTV w 2013. Inne seriale telewizyjne nakręcone w mieście to Leverage, The Librarians, Pod Suspicion, Grimm, i Nigdzie Man.

Niezwykłą cechą rozrywki w Portland jest duża liczba kinowych kibiców serwujących piwo, często z filmami drugiej serii lub z filmami odnawiającymi. Do godnych uwagi przykładów tych "naparzonych i widocznych" teatrów należą Bagdad Theater i Pub, dawny teatr vaudeville zbudowany w 1927 r. przez Universal Studios; kino 21; i teatr Laurelhurst, działający od 1923 roku. Portland jest gospodarzem najdłużej działającego H. Festiwal Filmowy P. Lovecraft w Teatrze Hollywood.

Symfonia Oregon występuje w sali koncertowej Arlene Schnitzer.

Teatr Hollywood to organizacja non-profit.

W 1923 roku otwarto Art Deco-stylizowany Laurelhurst Theater w dzielnicy Kerns.

Avalon Theater w dzielnicy Belmont gra w drugiej serii filmów.

Teatr Moreland w dzielnicy Westmoreland

Jeden przeleciał nad gniazdem Cuckoo, który był premierowany w teatrze Bagdad w 1975.

Muzea i rekreacja

Oregon Museum of Science and Industry (OMSI)

W Portland mieszka wiele muzeów i instytucji edukacyjnych, od muzeów sztuki po instytucje zajmujące się nauką i dziką przyrodą. Wśród instytucji zorientowanych na naukę znajduje się Oregon Museum of Science and Industry (OMSI), które składa się z pięciu głównych sal i innych atrakcyjnych atrakcji, takich jak okręt podwodny USS Blueback, ultra-duży ekran Empirical Theater (który zastąpił teatr OMNIMAX w 2013 r.) oraz Kendall Planetarium. Muzeum Discovery World Forestry Center, znajdujące się w dzielnicy parku Waszyngton, oferuje wystawy edukacyjne na temat lasów i przedmiotów związanych z lasami. W parku w Waszyngtonie znajdują się również Hoyt Arboretum, Międzynarodowy Ogród Testowy Rose, Japoński Ogród i Oregon Zoo.

Muzeum Sztuki w Portland

Muzeum Sztuki Portland posiada największą kolekcję sztuki w mieście i co roku prezentuje różne wystawy turystyczne, a wraz z niedawnym dodaniem skrzydła Sztuki Współczesnej stało się jednym z 25 największych muzeów w Stanach Zjednoczonych. Do innych muzeów należy Muzeum Dziecięce Portland, muzeum specjalnie przygotowane do rozwoju wczesnego dzieciństwa; i Oregon Historical Society Museum, założone w 1898 r., które ma wiele różnych książek, filmów, zdjęć, artefaktów i map datujących się w historii Oregonu. Znajduje się tam stała i tymczasowa wystawa o historii Oregonu, a gospodarzem wystawy o historii Stanów Zjednoczonych.

Oaks Amusement Park, w dzielnicy Sellwood w południowo-wschodniej Portland, jest jedynym miasteczkowym parkiem rozrywki i jest jednym z najdłużej działających parków rozrywki w tym kraju. Działa on od 1905 r. i był znany jako "Coney Island of the Northwest" przy jego otwarciu.

Kuchnia i browary

Portland został nazwany najlepszym miastem na świecie dla ulicznej żywności przez kilka publikacji i punktów informacyjnych, w tym amerykański raport News & World Report i CNN. Wózki spożywcze są niezwykle popularne w mieście, z ponad 600 licencjonowanymi wózkami, co sprawia, że Portland jest jednym z najsolidniejszych miejsc kulinarnych w Ameryce Północnej. W 2014 r. Washington Post nazwał Portland czwartym najlepszym miastem dla żywności w Stanach Zjednoczonych. Portland jest również liderem w dziedzinie kawy specjalistycznej. Miasto jest domem dla Stumptown Coffee Roasters oraz dziesiątki innych mikropieców i kawiarni.

Siedziba firmy Widmer Brewing

Często twierdzi się, że Portland posiada najwięcej browarów i niezależnych mikrobrowarów w każdym mieście na świecie, przy czym 58 aktywnych browarów mieści się w granicach miast i 70+ znajduje się w okolicy metra. Jednak dane zebrane przez Stowarzyszenie Brewerów plasują Portland na siódmym miejscu w Stanach Zjednoczonych od 2018 r. Bracia McMenamin mają ponad trzydzieści pubów, gorzelni i winnic rozproszonych po całym obszarze metropolitalnym, kilka w remontowanych kinach i innych historycznie ważnych budynkach przeznaczonych do wyburzenia. Inne godne uwagi browary Portland to: Widmer Brothers, BridgePort, Portland Brewing, Hair of the Dog i Hopworks Urban Brewery.

Portland organizuje przez cały rok wiele festiwali, które świętują piwo i warzenie, w tym Festiwal Piwa w Oregonie, który odbył się w parku Waterfront Tom McCall. Odbywający się każdego lata w ostatni pełny weekend lipca, jest to największy festiwal piwa na wolnym powietrzu w Ameryce Północnej, w którym w 2008 r. uczestniczyło ponad 70 000 osób. Inne ważne festiwale piwa w ciągu roku kalendarzowego to wiosenny festiwal piwa i wina w kwietniu, Północnoamerykański Festiwal Piwa Organicznego w czerwcu, Międzynarodowy Festiwal Piwa w Portland w lipcu oraz Grudniowy Festiwal Piwa Holiday.

Trwałość

Popular Science przyznała Portland tytuł Greenest City w Ameryce w 2008 r., a Grist umieścił go w 2007 r. jako drugie najbardziej zielone miasto na świecie. 10 lat później WalletHub ocenił miasto jako 10. najbardziej zielone. Miasto stało się pionierem ukierunkowanego przez państwo planowania urbanistycznego, programu, który został wprowadzony w 1969 r. w całym kraju w celu zwarcia granic rozwoju miast.

Portland jest domem dla trzech głównych ligowych franczyzy sportowych: Portland Trail Blazers of the NBA, Portland Timbers of Major League Soccer oraz Portland Thorns of the National Women's Soccer League. W 2015 r. Timbers zdobył Puchar MLS, który był pierwszym zawodowym zawodowym zawodowym wyborem zawodowym mężczyzn dla drużyny z Portland od czasu, gdy Trail Blazers zdobył mistrzostwo NBA w 1977 r. Pomimo tego, że Portland jest 19. najbardziej zaludnionym obszarem metra w Stanach Zjednoczonych, posiada tylko jedną franczyzy z NFL, NBA, NHL lub MLB, co czyni z tego rozróżnienia drugi najbardziej zaludniony obszar metra w Ameryce. Miasto często słyszało o dodatkowych franchisingach, chociaż wysiłki na rzecz pozyskania zespołu nie powiodły się z powodu problemów z finansowaniem stadionu. Organizacja o nazwie Portland Diamond Project (PDP) współpracowała z MLB i władzami lokalnymi, i planuje budowę stadionu MLB w dzielnicy przemysłowej Portland. PDP nie otrzymała jeszcze finansowania tego projektu.

Park Providence Park, dom w Portland Timbers i Portland Thorns

Fani sportu w Portland charakteryzują się pasjonującym wsparciem. Trail Blazers sprzedał każdą grę domową w latach 1977-1995, rozpiętość 814 kolejnych gier, drugi najdłuższy odcinek w historii sportu amerykańskiego. Timbers dołączył do MLS w 2011 r. i sprzedał każdy mecz domowy od czasu dołączenia do ligi, smugi, która osiągnęła ponad 70 meczów. Lista oczekujących biletów sezonu Timbers osiągnęła 10 000+, najdłuższą listę oczekujących w MLS. W 2015 r. stali się pierwszą drużyną na północnym zachodzie, która wygrała MLS Cup. Odtwarzacz Diego Valeri oznaczał nowy rekord dla najszybszego celu w historii MLS Cup o 27 sekund do gry.

Moda Center, dom Portland Trail Blazers

W granicach Portland mieszczą się dwa konkurujące uniwersytety: Uniwersytet Pilotów Portland i Wikingowie Uniwersytetu Portland, w tym drużyny terenowe w sportach popularnych, w tym w piłce nożnej, koszykówce i koszykówce. Portland State ma też drużynę piłkarską. Ponadto zarówno Uniwersytet w Oregonie, jak i Beavers Uniwersytetu Państwowego w Oregonie otrzymują znaczną uwagę i wsparcie od wielu mieszkańców Portland, mimo że ich kampusy znajdują się odpowiednio 110 i 84 mil od miasta.

The Shamrock Run, organizowane corocznie w dniu św. Patryka

Bieg jest popularnym zajęciem w Portland, a co roku miasto organizuje maraton w Portland oraz części Hood to Coast Relay, największy na świecie wyścig długodystansowy (według liczby uczestników). Portland służy jako centrum elitarnej grupy kierowniczej, Nike Oregon Project, i jest rezydencją kilku elitarnych biegaczy, w tym brytyjskiego mistrza 2012 olimpijskiego 10,000m i 5,000m Mo Farah, amerykańskiego posiadacza rekordu 10,000m Galen Rupp i 2008 amerykańskiego medalisty olimpijskiego z brązu na 10,000m Shalane Flanagan.

Stadion Historic Erv Lind znajduje się w Normandale Park. Był domem dla profesjonalnych i uniwersyteckich softballi.

Portland organizuje również liczne imprezy rowerowe i stała się elitarnym celem wyścigów rowerowych. Oregon Bicycle Racing Association wspiera co roku setki oficjalnych imprez rowerowych. Tygodniowe imprezy w Alpenrose Velodrome i Portland International Raceway pozwalają na wyścigi niemal każdej nocy tygodnia od marca do września. Wyścigi na rowerze, takie jak krzyżówka, mogą przyciągnąć ponad 1 000 jeźdźców i widzów.

W dniu 4 grudnia 2019 r. Vancouver Riptide z American Ultimate Disk League ogłosił, że zaprzestał działalności zespołowej w Vancouver w 2017 r. i przenosi się do Portland Oregon na sezon AUDL 2020.

Park leśny jest największym parkiem dzikiej przyrody w Stanach Zjednoczonych, który mieści się w granicach miast

Parki i zagospodarowanie przestrzenne datują się na raport Johna Charlesa Olmsteda z 1903 r. do Rady Parkowej Portland. W 1995 r. wyborcy w regionie metropolitalnym Portland przyjęli regionalny środek obligacyjny w celu nabycia cennych obszarów naturalnych dla ryb, dzikiej przyrody i ludzi. Dziesięć lat później zakupiono ponad 8.100 akrów (33 km²) ekologicznie cennych obszarów przyrodniczych i stale chroniono je przed rozwojem.

Portland jest jednym z zaledwie czterech miast w USA, w których znajdują się wymarłe wulkany (wraz z Pilot Butte in Bend, Oregon, Jackson Volcano in Jackson, Mississippi i Diamond Head in Honolulu, Hawaje). Mount Tabor Park znany jest ze swoich widoków i historycznych zbiorników.

Park leśny jest największym parkiem dzikiej przyrody w granicach miast w Stanach Zjednoczonych, obejmującym ponad 5 000 akrów (2 023 ha). Portland jest również domem dla Mill Ends Park, najmniejszego na świecie parku (koło o średnicy 2 m, obszar parku to tylko około 0,3 m²). Washington Park znajduje się na zachód od centrum miasta i jest domem w Oregon Zoo, Hoyt Arboretum, Portland Japan Garden i International Rose Test Garden. Portland jest również domem dla Chińskiego Ogródka Lan Su (dawniej Portland Classical Chinese Garden), autentycznego przedstawienia ogrodu ściennego w stylu Suzhou. Wschodnia strona Portland ma kilka oficjalnych ogrodów publicznych: zabytkowy Park Półwyspu Rose Garden, ogródki róży z Dodatku Lady, Ogród Rododendron Crystal Springs, Ogród Botaniczny Leach i Grotto.

W centrum Portland znajdują się dwie grupy sąsiadujących bloków miejskich przeznaczonych dla przestrzeni parkowej: Bloki Parku Północnego i Południowego. 37-akrowy (15 ha) Park Waterfront Tom McCall został zbudowany w 1974 r. wzdłuż nabrzeża w centrum miasta, po tym jak usunięto Harbour Drive; obecnie organizuje duże imprezy przez cały rok. Pobliskie, historycznie znaczące Burnside Skatepark i pięć krytych skateparków dają Portland reputację "najbardziej przyjaznego dla deskorolki miasta w Ameryce".

Obszar przyrodniczy Tryon Creek jest jednym z trzech parków stanowych Oregon w Portland i najpopularniejszym; jego potok ma pęd stali. Pozostałe dwa parki stanowe to Willamette Stone State Heritage Site, na wzgórzach Zachodnich, oraz Państwowy Obszar Wypoczynkowy Wyspy Rządowej na rzece Columbia w pobliżu Portland International Airport.

System parku w Portland został ogłoszony jednym z najlepszych w Ameryce. W rankingu ParkScore w 2013 r. agencja Trust for Public Land zgłosiła, że Portland posiada siódmy najlepszy system parkowy wśród 50 najbardziej zaludnionych miast USA. W lutym 2015 r. Rada Miasta zatwierdziła całkowity zakaz palenia we wszystkich parkach miejskich i na obszarach naturalnych, a zakaz ten obowiązuje od 1 lipca 2015 r. Zakaz obejmuje papierosy, vaping i marihuanę.

Holly Farm Park to stosunkowo nowy park w Portland. Po nabyciu w 2003 r. przez Portland Parks & Recreation grunty zostały przekształcone w park do 2007 r.

Położony w centrum Portland, Keller Fountain Park został nazwany przewodniczącą Komisji Rozwoju Portland Ira Keller.

Portland Japan Garden to tradycyjny japoński ogród, który otworzył się w 1967 roku.

Katedra Parku, pod mostem St. Johns, organizuje doroczny festiwal muzyki jazzowej.

Park nazwany na cześć gubernatora Oregona Toma McCall w 1984 roku otworzył się w 1978 roku. Organizuje kilka dorocznych imprez, w tym Festiwal Blues Waterfront i Festiwal Piwowarski w Oregonie.

Pierwotnie zbudowany jako prywatna rezydencja Oregońskiego wydawcy Henry Pittock, tereny Pittock Mansion są parkiem publicznym.

Ratusz w Portland

Portland rządzi Rada Miasta Portland, w skład której wchodzi burmistrz, czterech komisarzy i audytor. Każdy z nich jest wybierany na okres czterech lat. Audytor zapewnia mechanizmy kontroli i równowagi w formie rządowej komisji oraz rozliczalność za wykorzystanie zasobów publicznych. Ponadto biegły rewident zapewnia dostęp do informacji i sprawozdań na temat różnych kwestii związanych z władzami miejskimi. Portland jest jedynym dużym miastem, które pozostało w Stanach Zjednoczonych, z rządową formą komisji.

Zbudowany w 1869 r. sąd w Pioneer (na zdjęciu) jest najstarszym budynkiem federalnym w północno-zachodnim Pacyfiku

Miejskie Życie Społeczno-Obywatelskie (dawniej Urząd Sąsiedztwa) jest kanałem łączącym rząd miasta z 95 oficjalnie uznanymi dzielnicami Portland. Każde sąsiedztwo reprezentowane jest przez wolontariackie stowarzyszenie sąsiedzkie, które służy jako łącznik między mieszkańcami dzielnicy a rządem miasta. Miasto zapewnia finansowanie stowarzyszeniom sąsiedzkim za pośrednictwem siedmiu koalicji okręgowych, z których każde jest geograficznym ugrupowaniem kilku stowarzyszeń sąsiedzkich. Większość (ale nie wszystkie) stowarzyszeń sąsiedzkich należy do jednej z tych koalicji okręgowych.

Portland i jego okoliczne obszary metropolitalne są obsługiwane przez Metro, jedyną w bezpośrednim wyborze amerykańską organizację planowania przestrzennego. Karta metra nakłada na nią odpowiedzialność za zagospodarowanie przestrzenne i planowanie transportu, gospodarowanie odpadami stałymi i opracowywanie map. Metro jest również właścicielem i operatorem Oregon Convention Centre, Oregon Zoo, Portland Centre for the Performing Arts oraz Portland Metropolitan Exposition Centre.

Rząd hrabstwa Multnomah świadczy wiele usług na rzecz regionu Portland, podobnie jak Waszyngton i hrabstwa Clackamas na zachód i południe.

Policja Portland zapewnia egzekwowanie prawa. Straż pożarna i ratownicza są zapewniane przez Portland Fire & Rescue.

Polityka

Portland jest miastem czarteru terytorialnego i zdecydowanie popiera Partię Demokratyczną. Wszystkie biura miejskie są niepartyjne.

Delegacja Portland do Zgromadzenia Ustawodawczego Oregonu jest całkowicie demokratyczna. W obecnym 76. Zgromadzeniu Ustawodawczym Oregonu, zwołanym po raz pierwszy w 2011 r., czterech senatorów stanowych reprezentuje Portland w Senacie Państwowym: Diane Rosenbaum (powiat 21), Chip Shields (powiat 22), Jackie Dingfelder (powiat 23) oraz Rod Monroe (powiat 24). Portland wysyła sześciu przedstawicieli do Państwowej Izby Reprezentantów: Rob Nosse (dystrykt 42), Tawna Sanchez (dystrykt 43), Tina Kotek (dystrykt 44), Barbara Smith Warner (dystrykt 45), Alissa Keny-Guyer (dystrykt 46) i Diego Hernandez (dystrykt 47).

Portland jest podzielony na trzy okręgi kongresowe USA. Większość miasta znajduje się w 3. dystrykcie reprezentowanym przez Earla Blumenauera, który pełnił służbę w radzie miejskiej od 1986 r. do czasu jego wyboru do Kongresu w 1996 r. Większość miasta na zachód od Willamette River jest częścią 1. dystryktu, reprezentowanego przez Suzanne Bonamici. Mała część południowo-zachodniej Portland znajduje się w 5. dystrykcie, reprezentowanym przez Kurta Schradera. Wszyscy trzej to Demokraci. republikanka nie reprezentowała znacznej części Portland w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych od 1975 r. Zarówno senatorzy Oregona, Ron Wyden, jak i Jeff Merkley, pochodzą z Portland i są jednocześnie demokratami.

W wyborach prezydenckich w 2008 r. demokratyczny kandydat Barack Obama z łatwością przeniósł Portland, zdobywając 245 464 głosów mieszkańców miasta do 50 614 głosów za swojego republikańskiego rywala, Johna McCaina. W wyborach prezydenckich w 2012 r. demokratyczny kandydat Barack Obama znów z łatwością przeniósł Portland, zdobywając 256 925 głosów od mieszkańców okręgu Multnomah do 70 958 głosów dla swojego republikańskiego rywala Mitta Romneya.

Sam Adams, były burmistrz Portland, został pierwszym otwarcie gejowskim burmistrzem w 2009 roku. W 2004 r. 59,7% wyborców z okręgu Multnomah oddało głosy przeciw środkowi 36 głosowania w Oregonie, który zmienił konstytucję Oregona, aby zakazać uznawania małżeństw osób tej samej płci. Środek ten został przyjęty 56,6% głosów w całym kraju. Hrabstwo Multnomah jest jednym z dwóch okręgów, w których większość głosowała przeciwko tej inicjatywie; drugi to Benton County, w tym Corvallis, dom Oregon State University. 28 kwietnia 2005 r. Portland stało się jedynym miastem w kraju, które wycofało się ze wspólnej grupy zadaniowej ds. terroryzmu. Od 19 lutego 2015 r. rada miasta Portland zatwierdziła stałe zatrudnienie w JTTF dwóch funkcjonariuszy policji miasta.

Planowanie i rozwój

Miasto konsultowało się z urbanistami już w 1904 r., co doprowadziło do powstania parku Waszyngton i zielonej pętli 40 mil, która łączy wiele parków miejskich. Portland jest często przywoływany jako przykład miasta, w którym panuje silna kontrola zagospodarowania przestrzennego. Jest to w dużej mierze wynikiem polityki ochrony gruntów w całym stanie przyjętej w 1973 r. pod rządami gubernatora Toma McCall, w szczególności wymogu ustanowienia granicy wzrostu obszarów miejskich (UGB) dla każdego miasta i obszaru metropolitalnego. Przeciwne krańce, miasto z nielicznymi kontrolami lub bez nich, jest zazwyczaj ilustrowane przez Houston.

1966 zdjęcie pokazuje elektrownię opalaną trocinami na skraju centrum, która została zdjęta, aby utorować drogę do gęstego rozwoju budynków mieszkalnych. Wysokie podwyżki w tle to wczesne projekty Komisji Rozwoju Portland

Przyjęta w 1979 r. granica rozwoju obszarów miejskich Portland oddziela obszary miejskie (gdzie rozwój obszarów o dużej gęstości jest wspierany i skoncentrowany) od tradycyjnych gruntów rolnych (gdzie ograniczenia w rozwoju obszarów nierolniczych są bardzo surowe). Było to nietypowe w epoce, gdy wykorzystanie samochodów doprowadziło do tego, że wiele obszarów zaniedbało swoje główne miasta na rzecz rozwoju wzdłuż autostrad międzypaństwowych, na przedmieściach i w miastach satelitarnych. Oryginalne przepisy stanowe zawierały postanowienie o rozszerzaniu granic rozwoju miast, ale krytycy uważali, że nie jest to realizowane. W 1995 r. państwo uchwaliło ustawę zobowiązującą miasta do rozszerzenia UGB w celu zapewnienia wystarczającej ilości niezagospodarowanych gruntów na 20-letnią podaż przyszłych mieszkań na przewidywanym poziomie wzrostu.

Ustawa Oregona z 1973 r. o "granicach rozwoju miast" ogranicza granice rozwoju na wielką skalę w każdym obszarze metropolitalnym w Oregonie. Ogranicza to dostęp do takich urządzeń, jak kanalizacja, woda i telekomunikacja, a także dostęp do sieci ognia, policji i szkół. Pierwotnie ustawa ta upoważniała miasto do utrzymania w granicach gruntów wystarczających do zapewnienia szacowanego 20-letniego wzrostu; jednakże w 2007 r. ustawodawca zmienił ustawę, wymagając utrzymania szacowanego 50-letniego wzrostu w granicach, jak również ochrony towarzyszących im gruntów rolnych i wiejskich. Granica wzrostu gospodarczego, wraz z wysiłkami Komisji Rozwoju Portland na rzecz stworzenia stref rozwoju gospodarczego, doprowadziła do rozwoju dużej części śródmieścia, dużej liczby zjawisk o średnim i wysokim wzroście oraz do ogólnego wzrostu gęstości mieszkaniowej i gospodarczej.

Prosper Portland (dawniej Portland Development Commission) jest półpubliczną agencją, która odgrywa główną rolę w rozwoju śródmieścia; wyborcy miejscy stworzyli ją w 1958 roku, by służyć jako miejska agencja odnowy. Zapewnia programy mieszkaniowe i rozwojowe w mieście, a za kulisami współpracuje z głównymi lokalnymi deweloperami, aby tworzyć duże projekty. Na początku lat 1960. Komisja Rozwoju Portland prowadziła spustoszenie w dużej dzielnicy włosko-żydowskiej w centrum miasta, ograniczonej mniej więcej przez I-405, Willamette River, 4. Aleję i Targ Street. Burmistrz Neil Goldschmidt objął urząd w 1972 roku jako zwolennik sprowadzenia mieszkań i związanej z tym witalności z powrotem do centrum miasta, które po 5 wieczorem było postrzegane jako opróżnianie. Od tego czasu wysiłki te przyniosły dramatyczne skutki, ponieważ wiele tysięcy nowych mieszkań skupiło się w trzech obszarach: na północ od Portland State University (między I-405, SW Broadway i SW Taylor St.); rozwój RiverPlace wzdłuż nabrzeża pod mostem Marquam (I-5); a w szczególności w dystrykcie Pearl (między I-405, Burnside St., NW Northrup St. i NW 9th Ave.).

Otwarte w 2015 r. przejście Tilikum przyciągnęło uwagę narodową za to, że jest ono głównym mostem otwartym tylko dla pojazdów tranzytowych, rowerzystów i pieszych, a nie prywatnych pojazdów silnikowych.

W przeszłości świadomość ekologiczna znacząco przyczyniła się do planowania i rozwoju miasta. Portland był jednym z pierwszych miast w Stanach Zjednoczonych, które promowały i integrowały alternatywne formy transportu, takie jak kolejka MAX Light Rail i rozległe ścieżki rowerowe. Instytut Miejskich Przestrzeni Zielonych, mieszczący się w Centrum Badań nad Mappingami Uniwersytetu Stanowego w Portland, promuje lepszą integrację środowisk budowanych i naturalnych. Instytut zajmuje się zagadnieniami planowania obszarów miejskich, szlaków i obszarów naturalnych, zarówno na poziomie lokalnym, jak i regionalnym. W październiku 2009 r. Rada Miasta Portland jednogłośnie przyjęła plan działań na rzecz klimatu, który do 2050 r. ograniczy emisje gazów cieplarnianych w mieście do 80% poniżej poziomu z 1990 r. Stałe wysiłki miasta zostały uznane w raporcie Reuters z 2010 r., w którym Portland nazwano drugim po Reykjaviku, Islandii, najbardziej przyjaznym dla środowiska lub "zielonym" miastem na świecie.

Od 2012 r. Portland było największym miastem w Stanach Zjednoczonych, które nie dodało fluoru do swoich publicznych zasobów wody, a fluoryzacja była w przeszłości przedmiotem kontrowersji w mieście. Wyborcy z Portland cztery razy głosowali przeciwko fluoryzacji, w latach 1956, 1962, 1980 (uchylając 1978 głosów za) i 2013. W 2012 r. rada miejska, odpowiadając na poparcie organizacji zdrowia publicznego i innych, głosowała jednomyślnie za rozpoczęciem fluoryzacji do 2014 r. Przeciwnicy fluoryzacji wymusili publiczne głosowanie w tej sprawie, a 21 maja 2013 r. wyborcy miast ponownie odrzucili fluoryzację.

Wolna mowa

Protesty przeciwko wojnie w Iraku 19 marca 2006

Memoriał George'a Floyda w Portland, 2020

Silna ochrona wolności słowa Konstytucji Oregońskiej, podtrzymywana przez Sąd Najwyższy w Oregonie w stanie przeciwko Henrykowi, w szczególności stwierdziła, że pełna nagość i tańce na kolanach w klubach ze striptizem to słowa chronione. Portland ma największą liczbę klubów striptizerskich na jednego mieszkańca w mieście USA, a Oregon jest najwyższym państwem dla klubów striptizerskich na jednego mieszkańca.

W listopadzie 2008 r. sędzia okręgu Multnomah odrzucił oskarżenie przeciwko nagiemu bicykliście aresztowanemu 26 czerwca 2008 r. Sędzia stwierdził, że coroczna jazda na rowerze nagim, która odbywa się co roku w czerwcu od 2004 r., stworzyła "ugruntowaną tradycję" w Portland, gdzie rowerzyści mogą jeździć nago jako forma protestu przeciwko samochodom i uzależnieniu od paliw kopalnych. Pozwany nie jeździł na oficjalnym World Naked Bike Ride w chwili aresztowania, ponieważ miało to miejsce 12 dni wcześniej tego roku, w czerwcu 14 r.

W dniach 10-12 listopada 2016 r. protesty w Portland przekształciły się w zamieszki, kiedy grupa anarchistów zerwała się z liczniejszą grupą pokojowych protestujących, którym sprzeciwiano się wyborowi Donalda Trumpa na prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Zbrodnia

Według raportu Federalnego Biura Śledczego o jednolitej przestępczości w 2009 r., Portland zajęło 53. miejsce w brutalnej przestępczości wśród 75 największych miast USA, których liczba ludności przekracza 250 000. Wskaźnik morderstw w Portland w 2013 r. wynosił średnio 2,3 morderstwa na 100 000 osób rocznie, czyli był niższy od średniej krajowej. W październiku 2009 r. magazyn Forbes ocenił Portland jako trzecie najbezpieczniejsze miasto w Ameryce. W 2011 r. 72% aresztowanych mężczyzn przeszło testy na nielegalne narkotyki, a miasto nazywano "najbardziej zabójczym rynkiem narkotykowym na północnym zachodzie Pacyfiku" z powodu śmierci związanych z narkotykami. W 2010 r. ABC's Nightline poinformowała, że Portland jest jednym z największych ośrodków handlu dziećmi.

W obszarze statystycznym Portland Metropolitan obejmującym hrabstwa Clackamas, Columbia, Multnomah, Washington i Yamhill County, OR oraz Clark i Skamania, WA w 2017 r., wskaźnik morderstw wyniósł 2,6, przestępczość z użyciem przemocy wynosiła 283,2 na 100,000 osób rocznie. W 2017 r. ludność w Portland wynosiła 649 408 osób, doszło do 24 morderstw i 3 349 brutalnych zbrodni.

Poniżej znajduje się tabela zawierająca dane o brutalnych przestępstwach z każdej dzielnicy Portland w roku kalendarzowym 2014.

Protesty George'a Floyda w 2020 roku

Protesty George'a Floyda, lipiec 2020

Począwszy od 28 maja 2020 r., a także od lata, dochodziło do codziennych protestów w związku z zabójstwem George'a Floyda przez policję i postrzeganiem niesprawiedliwości rasowej. Podczas gdy najspokojniejszy, było kilka przypadków grabieży, wandalizmu, a brutalność policji spowodowała obrażenia, jak również jeden śmiertelny atak samoobrony. Niektóre protesty dotyczyły konfrontacji z egzekwowaniem prawa, w których protestujący odnieśli obrażenia, ale nie odnieśli obrażeń policji. W lipcu funkcjonariusze federalni zostali wysłani w celu zabezpieczenia własności federalnej, której obecność i taktyka zostały skrytykowane przez urzędników Oregon, którzy zażądali ich opuszczenia, podczas gdy pozwy zostały wniesione przeciwko miejscowym i federalnym organom ścigania, zarzucając im bezprawne działania.

Kształcenie podstawowe i średnie

Akademia Św. Marii, prywatna szkoła dziewcząt katolickich założona w 1859 r.

Portland obsługuje dziewięć publicznych dzielnic szkół i wiele prywatnych szkół. Portland Public Schools jest największym dystryktem szkolnym, prowadzącym 85 szkół publicznych. Liceum David Douglas, w dzielnicy Powellhurst, ma największą liczbę uczniów w liceum publicznym w mieście. Wśród innych szkół średnich znajdują się Benson, Cleveland, Franklin, Grant, Jefferson, Madison, Parkrose, Roosevelt i Woodrow Wilson oraz kilka przedmiejskich szkół średnich, które obsługują obszary zewnętrzne miasta. Liceum Lincoln (dawniej Portland High School), założone w 1869 r., jest najstarszą instytucją edukacyjną w mieście i jest jedną z dwóch najstarszych szkół średnich na zachód od rzeki Mississippi (po nisko położonej liceum w San Francisco).

Do byłych szkół publicznych w mieście zaliczono szkołę średnią w Waszyngtonie, która działała od 1906 do 1981 r., a także szkołę Adams i Jackson, która również zamknęła ten sam rok.

Do prywatnych szkół tego obszaru należą: Akademia Północno-Zachodnia, Akademia Żydowska w Portland, Szkoła Rosemary Anderson High School, Akademia Adwentystów Portland, Szkoła Portland Lutheran, Akademia Trójcy, Szkoła Catlin Gabel i Szkoła Episkopatu Oregon.

Miasto i okoliczne obszary metropolitalne są również domem dla dużej liczby prywatnych szkół zrzeszonych w katolickim związku, w tym Akademii Świętej Marii, szkoły dla wszystkich dziewcząt; Liceum Katolickie De La Salle liceum jezuitów o współwykształceniu; La Salle High School; I liceum katolickie, jedyne arcydziejskie liceum w archidiecezji rzymskokatolickiej Portland.

Szkolnictwo wyższe

Eliot Hall, Reed College

Centrum Miejskie, Uniwersytet Stanowy Portland

Uniwersytet Stanowy Portland posiada drugi co do wielkości wskaźnik naboru na uniwersytet w stanie (po Uniwersytecie Stanowym w Oregonie), przy czym liczba studentów wynosi prawie 30 000. Został on nazwany przez The Princeton Review na studia podyplomowe jednym z piętnastu procent amerykańskich uniwersytetów regionalnych i został uznany na arenie międzynarodowej za tytuł magistra zarządzania biznesem i urbanistyki. W mieście mieści się również Uniwersytet Oregon Health & Science oraz Portland Community College.

Do godnych uwagi prywatnych uniwersytetów należy Uniwersytet Portland, rzymskokatolicki uniwersytet powiązany z Kongregacją Krzyża Świętego; Reed College, kolegium sztuk wyzwolonych oraz Lewis & Clark College.

Inne instytucje szkolnictwa wyższego w mieście to:

Budynek Oregonian z 1892 roku, który już nie jest

Oregonian jest jedyną codzienną gazetą użyteczności publicznej obsługującą Portland. Krąży również w całym stanie i w hrabstwie Clark w Waszyngtonie.

KPTV jest filią Fox Broadcasting Company

Mniejsze lokalne gazety, rozprowadzane bezpłatnie w pudełkach gazet i w miejscach wokół miasta, obejmują Portland Tribune (dokument o ogólnym interesie gospodarczym publikowany we wtorki i czwartki), Willamette Week (alternatywny tygodnik o ogólnym znaczeniu publikowany w środy) oraz Portland Mercury (inny alternatywny tygodnik przeznaczony dla młodszych czytelników miejskich i publikowany co inne czwartki). Na obszarze Portland znajdują się również gazety, które są publikowane dla konkretnych społeczności, w tym The Asian Reporter (tygodnik z informacjami o Azji, zarówno międzynarodowymi, jak i lokalnymi) oraz The Skanner (tygodnik afrykańsko-amerykański z wiadomościami lokalnymi i krajowymi). Portland Business Journal co tydzień prezentuje wiadomości związane z działalnością gospodarczą, podobnie jak The Daily Journal of Commerce, jego główny konkurent. Portland Monthly to miesięczny magazyn wiadomości i kultury. Pszczoła, ponad 105 lat, to kolejna gazeta z sąsiedztwa obsługująca dzielnice południowo-wschodnie.

Opieka zdrowotna

Centrum Medyczne Legacy Good Samaritan

Legacy Health, system opieki zdrowotnej non-profit w Portland, prowadzi wiele obiektów w mieście i okolicznych przedmieściach. Należą do nich Legacy Emanuel, założona w 1912 r. w Portland Północno-Wschodnim; i Legacy Good Samaritan, założona w 1875 r. i w Portland Północno-Zachodnim. Szpital dziecięcy Randalla działa w Kampusie Legacy Emanuel. Dobry Samarytanin ma ośrodki zdrowia piersi, raka i udaru mózgu, i jest domem dla Instytutu Dziedzictwa Devers Eye, Instytutu Otyłości i Cukrzycy Dziedzictwa, Centrum Diabetów i Endokrynologii, Kliniki Rehabilitacji w Oregonie oraz Linfield-Good Samaritan School of Nursing.

Katolicki Opieka zdrowotna i usługi prowadzi Ośrodek Medyczny w Portland w północnej dzielnicy Tabor. Oregon Health & Science University jest szpitalem uniwersyteckim utworzonym w 1974 r. Centrum Medyczne ds. Weteranów działa obok głównego kampusu Uniwersytetu Oregon Health & Science. Adwentysta Medical Center służy również miastu. Szpitala dla dzieci Shriners to szpital dla małych dzieci założony w 1923 roku.

Transport

MAX Light Rail jest centralnym elementem systemu transportu publicznego.

Portland Streetcar to system trójliniowy obsługujący centrum i pobliskie obszary.

Obszar metropolitalny Portland posiada usługi transportowe wspólne dla dużych miast USA, chociaż nacisk położony przez Oregon na proaktywne planowanie zagospodarowania przestrzennego i rozwój zorientowany na tranzyt w granicach rozwoju miast oznacza, że mieszkańcy mają wiele dobrze rozwiniętych opcji. W 2014 r. magazyn Travel + Leisure ocenił Portland jako najbardziej przyjazne dla pieszych i tranzytowego miasta nr 1 w Stanach Zjednoczonych. W badaniu Walk Score z 2011 r. Portland zajęło 12. miejsce, w którym można było przemierzać pięćdziesiąt największych miast USA.

W 2008 r. 12,6% wszystkich dojazdów do Portland odbywało tranzyt publiczny. TriMet obsługuje większość autobusów w regionie i system kolei lekkiej MAX (skrót od Metropolitan Area Express), który łączy miasto i przedmieścia. 1986-otwarty system MAX rozszerzył się do pięciu linii, a najnowszym jest Orange Line to Milwaukie, w eksploatacji od września 2015 r. WES Commuter Rail otworzyła się w lutym 2009 r. na zachodnich przedmieściach Portland, łącząc Beaverton i Wilsonville.

Portland Streetcar, należący do miasta, obsługuje dwie trasy w Central City - śródmieście i w sąsiednich dzielnicach. Pierwsza linia, która została otwarta w 2001 r. i została rozszerzona w latach 2005-07, działa z południowego okręgu Waterfront przez Uniwersytet Stanowy Portland i na północ przez West End śródmieścia, na obszary handlowe i gęste dzielnice mieszkaniowe na północ i północny zachód od centrum. Druga linia, która otworzyła się w 2012 r., dodała 3,3 mili (5,3 km) torów po wschodniej stronie rzeki Willamette i przez Most Broadway do połączenia z pierwotną linią. Po ukończeniu nowego przejścia Tilikum w 2015 r. linia ta zakończyła pętlę do torów po zachodniej stronie rzeki, a w związku z tym w 2012 r. została nazwana linią pętli centralnej. Nazwę usługi pętli zmieniono jednak na "Pętla A" (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) i "Pętla B" (w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara), gdy została ona całkowicie zapięta przy otwarciu mostu Tilikum Crossing.

Piąta i szósta aleja w centrum miasta to Portland Transit Mall, dwie ulice przeznaczone głównie do transportu autobusowego i kolejowego z ograniczonym dostępem do samochodów. Otwarte w 1977 r. dla autobusów, centrum handlowe zostało odnowione i przebudowane w latach 2007-09, z dodatkiem kolei lekkiej. Począwszy od 1975 r. i trwającego prawie cztery dziesięciolecia, wszystkie usługi tranzytowe w centrum Portland były bezpłatne, obszar znany przez TriMet jako Plac bez pożegnania, ale potrzeba niewielkich cięć budżetowych i środków finansowych potrzebnych na rozbudowę spowodowała, że agencja ograniczyła bezpłatne podróże do usług kolejowych dopiero w 2010 r., a następnie całkowicie zniosła strefę wolną od opłat w 2012 r.

TriMet umożliwia śledzenie autobusów i pociągów w czasie rzeczywistym za pomocą programu TransitTracker i udostępnia dane programistom, aby mogli tworzyć własne, dostosowane narzędzia.

Union Station

I-5 łączy Portland z Doliną Willamette, Południowym Oregonem i Kalifornią z południem i z Waszyngtonem na północ. I-405 tworzy pętlę z I-5 wokół centralnej centralnej części miasta, a I-205 jest pętlową trasą autostrady po wschodniej stronie, która łączy się z Portland International Airport. U.S. 26 obsługuje dojazd do stacji metra i kontynuuje dojazd do Oceanu Spokojnego na zachód i Mount Hood i Central Oregon na wschód. U.S. 30 ma główną, obwodnicą i trasę biznesową przez miasto rozciągające się do Astorii na zachód; przez Gresham, Oregon i wschodnie wyprawy, i łączy się z I-84, podróżując w kierunku Boise, Idaho. Portland zajmuje 13. miejsce w zatłoczeniu ruchu drogowego we wszystkich amerykańskich miastach. Do 2018 r. zajął 10.

Port lotniczy Portland

Portland jest głównym lotniskiem Portland International Airport, około 20 minut jazdy samochodem (40 minut jazdy przez MAX) na północny wschód od centrum. Port lotniczy Portland został nazwany najlepszym portem lotniczym USA przez siedem kolejnych lat (2013-2019). Portland jest również domem dla jedynego publicznego heliportu Oregon, Portland Downtown Heliport. Amtrak, krajowy system kolei pasażerskich, świadczy usługi na trasie Portland na stacji Union Station na trzech trasach. Trasy pociągów długodystansowych obejmują Coast Starlight (z obsługą z Los Angeles do Seattle) oraz Empire Builder (z obsługą do Chicago). Pociągi obsługiwane przez państwo w Amtrak Cascades funkcjonują między Vancouver, B.C. i Eugene, Oregon i służą Portland kilka razy dziennie. Miasto jest również obsługiwane przez usługę autobusową Greyhound Lines intercity, która obsługuje również BoltBus, ekspresową usługę autobusową. Pierwszym lotniskiem miasta był port lotniczy Swan Island, który został zamknięty w latach 1940.

Tramwaje lotnicze Portland łączą dzielnicę South Waterfront z OHSU

Portland jest jedynym miastem w Stanach Zjednoczonych, które posiada główne lokomotywy parowe, przekazane miastu w 1958 r. przez koleje, które je prowadziły. Spokane, Portland & Seattle 700 i słynny południowy Pacyfik 4449 można zobaczyć kilka razy w roku, ciągnąc specjalny pociąg wycieczkowy, lokalnie lub na dłuższą wycieczkę. "Holiday Express", który w weekendy w grudniu przejechał tory Kolei Oregon Pacific, stał się tradycją Portland przez kilka lat jej funkcjonowania. Pociągi te i inne są obsługiwane przez wolontariuszy Oregon Rail Heritage Foundation, grupy grup ds. ochrony kolei, które współpracowały w zakresie finansowania i budowy Oregon Rail Heritage Centre, stałego i publicznie dostępnego domu dla lokomotyw, który został otwarty w 2012 r. w sąsiedztwie OMSI.

W Portland jazda na rowerze jest ważnym środkiem transportu. Jako że miasto szczególnie wspiera rowerzystów miejskich, znajduje się ono obecnie w bardzo wysokim stopniu wśród najbardziej przyjaznych rowerzystom na świecie. Rowery stanowiły 6,3% dojazdów do pracy w 2017 r. Za swoje osiągnięcia w promowaniu roweru jako codziennego środka transportu, Portland został uznany przez Ligę Amerykańskich Bicyklistów i inne organizacje rowerowe za swoją sieć ulicznych obiektów rowerowych i innych przyjaznych dla rowerów usług, które są jednym z zaledwie trzech miast USA, które uzyskały ocenę na poziomie Platinum. Nowy system wypożyczania rowerów, Biketown, wystrzelono 19 lipca 2016 r. z 100 stacjami w dzielnicach centralnej i wschodniej części miasta. Rowery były dostarczane przez Social Bicycle, a system jest obsługiwany przez Motivate.

Wymiana samochodów za pośrednictwem Zipcar, Getaround i Uhaul Car Share jest dostępna dla mieszkańców miasta i niektórych przedmieść. Portland posiada międzymiastową kolej napowietrzną, Tramwaje Lotnicze Portland, które łączy dzielnicę South Waterfront nad rzeką Willamette z kampusem Oregon Health & Science University nad Marquam Hill.

Most Fremont

Most St Johns

Most Broadway

Most Glenna Jacksona

Most Hawthorne

Most Morrisona

Most międzystanowy

Sapporo, Japonia jest najstarszym miastem siostrzanym Portland

Portland ma dziesięć miast siostrzanych; każde miasto jest zobowiązane do utrzymania długoterminowego zaangażowania i uczestnictwa:

Miasta Portland

Miasto	Obraz	Kraj	Data	Odwołania
Sapporo		Japonia	17 listopada 1959 r.
Guadalajara		Meksyk	23 września 1983 r.
Aszkelon		Izrael	13 października 1987 r.
Ulsan		Korea Południowa	20 listopada 1987 r.
Sużou		Chińska Republika Ludowa	7 czerwca 1988 r.
Chabarowsk		Rosja	10 czerwca 1988 r.
Kaohsiung		Tajwan	11 października 1988 r.
Mutare		Zimbabwe	18 grudnia 1991 r.
Bolonia		Włochy	5 czerwca 2003 r.
Kōta Kinabalu		Malezja	29 września 2014 r.